Το Λαογραφικό Μουσείο Φοινικίου στεγάζεται σε διώροφο κτίσμα δύο δωματίων με ισάριθμα κατώγια, γνωστό ως Αμελικό ή Αμπελικό. Το κτίριο κατασκευάστηκε την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας με σκοπό να στεγάσει τους αξιωματούχους που έρχονταν στο χωριό για την είσπραξη των φόρων. Εδώ φιλοξενούνταν κατά καιρούς μπουλούκια κτιστάδων και μαστόρων, γυρολόγοι καλαντζήδες και βαρελάδες, και την Πασχαλιά οι βιολιτζήδες για τα γλέντια του χωριού. Αργότερα λειτούργησε ως κοινοτικό γραφείο και ξενώνας, μέχρι την παραχώρησή του από την Κοινότητα για τη στέγαση του Λαογραφικού Μουσείου, τα εγκαίνια του οποίου έγιναν το 1996.

Η σύλληψη της ιδέας για τη δημιουργία του μουσείου ανήκει στον αείμνηστο Φοινικιώτη Φώτη Ι. Μήτση, όπως και η άοκνη φροντίδα μέχρι την αποπεράτωση του έργου. Καθοριστικός αρωγός στην προσπάθεια αυτή υπήρξε η ίδρυση σωματείου με την επωνυμία «Λαογραφικό Ίδρυμα Φοινικίου» το 1993. Πρωταρχικός σκοπός του σωματείου ήταν η οργάνωση και λειτουργία Λαογραφικού Μουσείου για την παρουσίαση της ιστορίας, της ζωής, της τέχνης και της λαογραφίας του Φοινικίου και της ευρύτερης περιοχής. Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο με πρόεδρο τον Μιχάλη Μάνο απευθύνθηκε στους ανθρώπους του χωριού ζητώντας τη συμβολή τους στη συγκρότηση της μουσειακής συλλογής. Εκείνοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα με αγάπη και προθυμία, άνοιξαν οντάδες, κασέλες και κατώγια και πρόσφεραν αντιπροσωπευτικά αντικείμενα του νοικοκυριού τους και ό,τι χαρακτήριζε τη ζωή του χωριού μας σε παλαιότερες εποχές.

Η έκθεση διαρθρώνεται σε τέσσερις ενότητες, όσες και οι αίθουσες του Μουσείου. Στην πρώτη ενότητα παρουσιάζονται αντικείμενα που αφορούν αγροτικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες. Η δεύτερη ενότητα μας μεταφέρει σε μία τυπική κουζίνα της εποχής με τα σκεύη για την παρασκευή, τη μεταφορά και την αποθήκευση του φαγητού. Η τρίτη ενότητα απαρτίζεται από αντικείμενα του οντά, του πιο επίσημου δωματίου και χώρου υποδοχής του Φοινικιώτικου σπιτιού. Στην τέταρτη και τελευταία ενότητα εκτίθενται τα εργαλεία για την επεξεργασία του μαλλιού και του σπάρτου, ο αργαλειός, παραδοσιακές φορεσιές, υφαντά και κεντήματα·παρουσιάζονται επίσης κοσμήματα, εκκλησιαστικά είδη και έγγραφα. Τα περισσότερα εκθέματα ανήκουν στη χρονική περίοδο 1840-1970.